16.      PIOSENKA 5

Nigdy już tu nie powrócę, nie wcielę się w żadne z ciał

Zostawię Was i porzucę, odejdę i wpadnę w szał

Zapatrzę się na sto wieków, w pustkę i w bezruch i w NIC

Ucieknę myślą do nikąd

„nigdzie „odnajdę jak nikt

Zaniknę , zasnę , zamarznę

Zaziewam nudą i snem zasypię

Oszronię zmarłe noce i dnie

Noc i dzień

Do rymu i do melodii

Doskładam kilka z tych łez

Co mi utkwiły w gardle

Gorzkie ,powszednie i stamtąd może

Miłość ci wszystko wybaczy

Śpiewasz to znów obolała

Może nauczył ktoś błędu

zła miłość niech się oddala

Wracasz w to ciepło trujące

Brzuchem chcesz świat zaczarować

Wszystko przemijające,

zegar i lustra

Na zdjęciach z twarzą Madonny ona wtulona jest w ciebie Z mroku wysnułaś się cicho ,wstydliwie Tak pięknie ci wytłumaczę Dlaczego umrzesz i umrę Śpiew ptaków w kawałku plastiku Połknę i rzucę na dno Siwe jej włosy

Tak trudno jest oddychać

Gdy kochasz i nienawidzisz na przemian

Siwe jej włosy rozrzucisz

Oschłość, oziębłość i płacz niewspółczuły

Stara kobieta samotność

I mewa co tonie na wiosnę

Przyzwyczajenie do smutku Jakby nie było w co wierzyć

Powtarzasz ból, nie umiesz wejść w światła

Chora na śmierć Lady łazarz

Niedobrym jest przyjacielem

Piszesz co ślina na język

Wypluć to jeszcze wypłakać

Nigdy już tu nie powracaj zostaw to porzuć i zgub